„— Ależ niech pan nie żąda rzeczy niemożliwych! — wtrącił Marat.
— Słyszałaś! Powiedziałem ja tak chcę! — powtórzył Balsamo.
Pod wpływem jego żelaznej woli nieszczęśliwa kobieta załamała ręce i zaczęła się rzucać na wszystkie strony jak szalona. Epileptyczny dreszcz przebiegł po jej ciele, usta ze, szpecił grymas strachu. Przewróciła się na wznak, wyprężyła konwulsyjnie i opadła.
— Nie, nie! — zawołała. — Wolę umrzeć!
— Umieraj, ale mów! —krzyknął gniewnie Balsamo i oczy Jego zaiskrzyły się. — Twój upór dowodzi, że popełniłaś przestępstwo, ale potrzebne są dowody nie do odparcia. Mów, ja tak chcę!
Naprężenie doszło do najwyższego stopnia. Wszystko w uśpionej buntowało się przeciwko woli Balsamo. Nieartyku
łowano dźwięki wydobywały się z piersi Grivette, na jej usta Wystąpiła różowa piana.
— Nabawi się epilepsji — zauważył Marat.
— Niech się pan nie obawia. Siedzi w niej szatan kłamstwa i nie chce wyjść.
Potem odwrócił się ponownie do leżącej kobiety i rzucając jej cały fluid, jakim przekazywał swą wolę, powtórzył nakaz
— Mów, kto ukradł zegarek!
— Grivette — odpowiedziała odźwierna niewyraźnie.
— Kiedy go wzięła
— Wczoraj wieczorem.
— Co z nim zrobiła
— Zaniosła na ulicę SaintJacques pod numer 29.“(15)