„— Dzień dobry, panie poruczniku — odpowiedział Leon.
— Pogoda znakomita.
— Tak, bardzo ładnie.
Dotąd w tym ciele nie było widać nic nadzwyczajnego skromny funkcjonariusz Vistuli; dość biedny, postrzępiony mankiet koszuli, wystającej spod granatowego rękawa, przyprószonego zresztą mąką, którą ktoś ładował w Sandomierzu; spłowiała i poplamiona czapka. Ale proszę poczekać.
— Może napije się pan ze mną jednego, panie poruczniku — zaproponował Wachicki.
— Ależ, ależ, niech Pan Bóg uchowa! — zmarszczyło się nagle ciało. — Nie mogę patrzeć na wódkę już od dwóch lat, od czasu jak w Singapurze wypiłem ją z moczem!
— Że co! — zawołał Leon, i za oknem, za burtą zamigały i zakoziołkowały jakieś kolorowe cienie, i zdawało się, że ktoś stoi ot tam na brzegu i rozpaczliwie wola, i kiwa ręką.
— A tak, tfu! — splunęło ciało.
— Jak to z moczem — zakrzyknął Leon.
— Dolali mi Chińczycy do ryżowej wódki moczu — posłyszał.
— Do ryżowej wódki Gdzieee
— W Singapurze.
„Au, au, prędzej; prędzej, do mnie!" wołano z brzegu w wielkiej ekscytacji, coraz niecierpliwiej; wołano w jakimś niezrozumiałym, a zarazem zrozumiałym języku, składającym się raczej z samych samogłosek. Coś kolorowego, barwne cienie wciąż koziołkowały, przysłaniając już doszczętnie słomiane strzechy chłopskich chałupek, które wraz z nieznośnymi realiami z wolna odsuwały się do tyłu; w miarę jak statek z prądem posuwał się z wolna naprzód.“(5)