„— Gdybym został śmiertelnie zraniony i nie był w stanie wykonać mojej misji, ty udasz się zamiast mnie na poszukiwanie doktora Gilberta i powiesz mu... Czy słyszysz, Pitou, co do ciebie mówię — zapytał stary Billot, nachylając się nad swym młodym towarzyszem. — I powiesz mu, że... Ależ on chrapie, ten biedaczek...
Zapał Billota od razu wygasł na widok śpiącego Pitou.
— A więc dobrze, śpijmy!
Bez szczególnego sarkania stary wyciągnął się tuż obok Pitou. Billot był wprawdzie przyzwyczajony do zmęczenia, jednak wypadki w ciągu ubiegłego dnia i nocy nie przeszły po nim bez śladu, i stary również odczuł gwałtowną potrzebę snu...
Po trzech godzinach ciężkiego snu obudził ich świt. Po przebudzeniu Billot i Pitou stwierdzili, że Paryż zachował ten sam co wczoraj podniecony wygląd, z tą wszakże różnicą, że żołnierzy już nigdzie nie było widać, natomiast dokoła znajdowały się tłumy ludzi.
Tłum był uzbrojony w naprędce sporządzone lance, karabiny, z którymi przeważnie nie umiano się obchodzić, we wspaniałą starożytną brcri, ozdobioną złotem, kością słoniową i szylkretem, budzącą powszechny podziw, chociaż nikt nie wiedział, do czego owa broń służy i na czym polega jej mechanizm.“(12)