„— i zawsze z teczką, co on nosi w tej teczce ser mydełka konserwy w tomacie Głowa mu się zmniejszyła, ale pozostało mu coś wojskowego, kawaleryjskiego, jakaś spieszona resztka z konia, Boga i honoru. A wtedy, w tamtych czasach, oddech mi na jego widok zatykało tak błyszczał. Bo wcielił mi się w postać i chociaż wiedziałem, że polega to tylko na baczkach, one mi jednak wystarczały, czciłem go.
— o, był idiotą. Jeszcze teraz, po wojnie, zachował ten swój ułański humorek, obrzydliwie serdeczny („...żeby Zosieństwo z radości do góry podskoczyło"), to obmierzłe dworkowate kociłapci — Zonie rączęta całuję! — a w oczach wściekłość na mnie o czas, o ustrój, o przeszłość. I odchodzi pedałując, z teczką i z wąsikiem, jakimś zmordowanym kłusem, z duchową burką na ramionach. Paradajs, biedny książę Paradajs... smutne pół rycerza, szczątek epoki hipicznej. Więc tyle zostaje z legendy
— pokój hotelowy występujący z mroku, szafa z lustrem i bidet, a potem próba koncepcji o historii dziecinnej, osobowej, która dla mnie skończyła się z —
—był naprawdę czy tylko o nim czytałem
— z bliska raz jeden, w 1932, na placu Saskim, podczas listopadowego przeglądu wojsk powitalny gest z trybuny na widok galopującej z głębi placu orkiestry szwoleżerów, to mi utkwiło w pamięci, właśnie ten gest, poufały, ojcowski. Powiedział kiedyś „Nikt nie wie, ile jest we mnie z małego Ziuka."“(9)