„— Urodziłem się w wiosce, której tipi stały nad rzeczką płynącą z dalekich gór, gdzie na zboczach rosły drzewa tak gęsto, iż nigdy blask słońca nie dosięgał tam ziemi. Tipi zrobione były ze skór bizonów, ze skór, które nie przepuszczały wody i dawały ciepło w zimie. Polowaliśmy na bizony, one nas odziewały i karmiły. Polowaliśmy i strzegli stad, gdy nadchodziła pora Dużej Wiosny i pora Małego Kasztanu (Karol nie zapytał, bo łatwo odgadł, iż chodzi tu o późną wiosnę i wczesną jesień — terminy wędrówek bizonich z północy na południe i z południa na północ). Po naszych preriach biegały stada mustangów, które chwytaliśmy, gdy było potrzeba. Dziś przerzedziły się stada bizonów, a mustangów długo trzeba szukać.
Zamilkł i wpatrzył się w żar ogniska, jakby w nim dostrzegł obraz minionych lat.
— Rzeczka, nad którą się urodziłem, nosi nazwę Skamini, a las porastający dalekie góry nazywa się Tapazaczan.
— Co to znaczy
— W waszym języku Biała Woda i Czarne Drzewo, bo strumień świecił białym dnem, a las był czarny. Pamiętam wszystko. Pamiętam taniec bizona, jaki odprawiali wojownicy przed wyruszeniem na łowy, i pamiętam dzień, w którym przybyły do nas pierwsze blade twarze. Wtedy nie znałem waszego języka, byłem małym chłopcem, ale ciekawym nieznanych wędrowców. Oglądałem ich dziwne stroje i broń, która grzmiała jak piorun. To byli dobrzy ludzie, więc przyjmowaliśmy ich chętnie, pozwalali polować i sami gromadziliśmy dla nich skóry, za które otrzymaliśmy pierwsze w mej wiosce strzelby, proch i kule...“(11)