„Gwizdek — i w tłumie odprowadzających na brzegu dało się zauważyć ożywienie. Zafalowały chusteczki i kapelusze. Znad burty popłynęły odwzajemniane pozdrowienia. Traube nasunął kapelusz na oczy. Nie odprowadzał go nikt. Ten tłum ze wszystkimi jego uczuciami i przeżyciami nie obchodził go ani trochę. Patrzył na wąski pas ciemnej wody, oddzielającej go od brzegu. Pas ten zaczął się powiększać, stawał się coraz szerszy... Brzeg powoli się cofał i pozostawał w tyle. Olbrzymi statek brał kurs na pełne morze.
Świtało. Powietrze wyraźnie orzeźwiło się. Z brzegu wiał niezbyt silny wiatr i marszczył ciemną powierzchnię wody, która mieniła się pod jego tchnieniem jak rybia łuska. Gdzieś tam, na pełnym morzu, była duża fala. Nad wodą rozpościerała się długimi, włóknistymi smugami poranna mgła.
Profesor drżał z chłodu. Było zimnawo, lecz wracać do kajuty nie miał ochoty. Należało uspokoić nerwy. Widok człowieka ze stali natychmiast wskrzesi w pamięci straszne wydarzenie.
Traube postanowił pozostać na pokładzie do wschodu słońca.
Brzeg był już prawie niewidoczny w porannej mgle. Zaczęło kołysać. Ogromny statek naciskał piersią ustępliwą masę wody. Była to jednak ustępliwość pozorna. Ulegając niechętnie żelaznemu naciskowi, morze uparcie i nieprzerwanie podrzucało stalowego kolosa. Zdawało się,, że między nim a statkiem toczy się skrycie zawzięta walka. Kołysanie, świeży powiew i szeroka przestrzeń nieco uspokoiły nerwy Traubego. Zamyślił się. Ale niepokój drążył ciągle jego mózg. Oto stoi na pokładzie statku. Fatalny przypadek rzucił go tutaj. Czy przypadek Jak przeżył swoje życie Czy układało się ono po ściśle wytyczonej drodze Był bezgranicznie oddany nauce. Jego geniusz eksperymentatorski nie miał sobie równych. Stale dążył naprzód. Zawsze mocno odczuwał niedosyt. Namiętna porywczość ducha, niewyczerpana pomysłowość, ogromna wytrwałość w pracy były jego nieodłącznymi cechami. I po co Czy to wszystko dało mu szczęście Czyż nie czuł zawsze, że szczęście dopiero go czeka“(10)