„Tak, uczynił postępy. Z wolna, z wolna barwy jego rozjaśniły się, nabrały krystalicznej przejrzystości. Po raz pierwszy uświadomił sobie, że rozwinął zupełnie indywidualną i swoistą technikę. Nie była podobna do żadnej z widzianych, nie naśladował nikogo. Nawet nie wiedział, jak do tego doszedł.
Przepłynął przez niego potężny nurt impresjonizmu. Był już o krok od znalezienia nadzwyczaj ciekawych środków ekspresji, gdy nagle wszystkiego zaniechał.
Ustawiwszy najświeższe prace na sztalugach omal nie krzyknął. Już prawie udało mu się coś wyrazić. W jego obrazach zaznaczała się na wskroś osobista metoda. Nie zawiodła broń, którą wykuł podczas zimy.
Tygodnie spoczynku otworzyły mu oczy, pozwoliły z właściwego dystansu ocenić własne dzieło. Zobaczył, że rozwinął w swych pracach odrębną, sobie tylko właściwą technikę impresjonistyczną.
Spojrzał w lustro; zobaczył gęsty zarost i zmierzwione włosy, brudną koszulę i spodnie wiszące jak łachman na ciele. Wyprasował ubranie, wdział świeżą koszulę Thea, wyjął z kasy pięć franków i poszedł do fryzjera. Potem powędrował zamyślony na rue Montmartre do Goupila.
— Theo — powitał brata — czy możesz wyjść ze mną na chwilę
—Co się stało“(8)