„tarzach i sąsiednich pokojach i szpiegowały ją. Czy można to wytrzymać!
Była poprostu opuszczoną, porzuconą, — przyjaciel odjechał od niej, musiała samotnie znosić swe brzemię. Swe brzemię — jakie brzemię Że jakaś pokojówka kark skręciła Ani trochę. Ponieważ nikt nie zadawał jej pytań w sprawie tego nic nie znaczącego wypadku, przemilczała i ona o swym w nim udziale. Owszem, słyszała krzyk podczas czytania książki francuskiej, ale to wszystko.
Wybierała się w pole, aby zakopać pewną paczkę banknotów w bezpieczne miejsce. Dotychczas wiernie pilnowała pewnej poręczy krzesła, wypełnionej pieniędzmi, a nie przywłaszczyła z nich sobie nic — skądby. Była to uczciwość względem p. Fleminga, wielkoduszność względem swego chorego przyjaciela, a może też i co innego, może miłość, nadzieja na zobaczenie się, mogło to się składać z tylu rzeczy naraz.
Nie uszło jej uwagi, że samobójca zaczął się błąkać po górach i ścieżkach ostatniemi czasy, to też wybierając się na swą sekretną ekspedycję, upewniła się teraz, że był daleko od jej drogi. Znalazła sobie odpowiednie miejsce, — o, dość było bezpiecznych miejsc w polu, szczególniej po stronie Daniela, — w pobliżu maleńkiej stodółki, którą znała tak dobrze — “(14)